تا مدت یک ماه، به این سخن او بی توجهی کنید و حساسیت نشان ندهید؛ زیرا ممکن است برای جلب توجه باشد. در عین حال به علل احتمالی ذیل نیز توجه کنید :
1- القائات منفی اطرافیان : هر کودکی از خود برداشتی دارد که به آن، «خود انگاره» (self Image) می گویند و درصد بالایی از این خود انگاره را دیگران به او می دهند. ممکن است اطرافیان، به ویژه والدین، او را فراوان سرزنش می کنند و به او نقش منفی می دهند و این رفتار، سبب خود انگاره ای منفی در او شده است و خود را بد و آدمی منفی می داند. اگر چنین چیزی است، رفتار خود را اصلاح کنید.
2- احساس گناه : ممکن است به سبب رفتارش، به ویژه رفتاری که از دید او خلاف نیست (برای مثال کنجکاوی در مسائل جنسی) به شدت توبیخ می شود. توبیخ شدید، سبب احساس گناه در کودک می شود و دیدی منفی را دربارة خودش پدید می آورد. از توبیخ شدید او بپرهیزید.
3- ناکامی (محرومیت شدید) : محرومیت های شدید در زندگی (برای مثال، محرومیت از محبت والدین) و ناکامی در تحصیل و ...، اعتماد به نفس کودک را می گیرد و باعث می شود خود را آدم بی ارزشی بداند. بکوشید با ایجاد فضایی سالم در خانه و برخوردهای مناسب، اعتماد به نفس از دست رفتة او را باز گردانید.
