یکی از علتهای شایع فحاشی کودکان، الگو قراردادن والدین و اطرافیان است. همه رفتارهای اجتماعی ما آموزشی است. به عنوان نمونه همه ما وقتی به دنیا آمدیم بعد از مدتی فهمیدیم که وقتی انسانها با یکدیگر برخورد میکنند سلام میکنند بنابراین یاد گرفتیم که وقتی به فردی رسیدیم به او سلام کنیم. وقتی در یک خانواده افراد به هم فحش میدهند و سر هم داد میزنند این رفتار عادی میشود و کودک آنها را به راحتی یاد میگیرد و اجرا میکند. بنابراین رفتارمان بیشتر از کلاممان پیام میدهد. پس اگر میخواهیم به کودکی بگوییم که فحش ندهد، اول باید روی خودمان تسلط داشته باشیم و اگر نتوانیم بر خودمان تسلط داشته باشیم، نباید امید داشته باشیم که کودکمان خوب تربیت شود و ناسزا نگوید. بنابراین محیطی که ما کودک را در آن پرورش میدهیم، بسیار مهم است و کودک همه رفتارهای خود مانند لباس پوشیدن، غذا خوردن، حرف زدن و سایر رفتارهایش را از افراد خانواده الگو میگیرد. ممکن است ما به کودک بگوییم فحش دادن زشت است ولی او نگاه میکند تا ببیند ما چه کاری انجام میدهیم. اگر فحش دادیم و اقدام به ناسزاگویی کردیم او الگو میگیرد.
سلامت: اگر والدین و اطرافیان هم رعایت کنند باز هم ممکن است کودک با دیدن بعضی برنامههای تلویزیونی، این قبیل حرفها را یاد بگیرد.
خب، اینکه ما میگوییم کودک نباید هر نوع برنامهای را ببیند، دلیلش همین است. از طرفی اگر الگوی مناسبی از خودمان در بین نباشد، کودک ممکن است آن حرف بد را به کار ببرد اما وقتی برایش توضیح بدهیم که این هنرپیشهای که این حرف را زده، کار بدی انجام داده و حرف زشتی زده است یا اگر توضیح بدهیم که این فرد آدم خوبی نبود که این کار را انجام داد، این رفتار در کودک مستمر نمیماند و بعد از مدت کوتاهی محو میشود و دیگر آن را تکرار نمیکند. کودکی که دایم فحاشی میکند، در مقولههایی میگنجد که در ابتدا گفتم و اینطور نیست که فقط با دیدن یک فیلم فحاشی کند.
|
|
ابراهیم نبوی 1393/12/19 - 07:51 |
|
برای تغییر تو هر قسمت از جامعه اول ادم باید از خودش شروع کند چه برسد به بچه ها
|
|
|
|
مادر شاران 1394/01/23 - 09:56 |
|
شاران من که 2 سالش یادگرفته بگه بی ادب مثلا وقتی نی نیی کار بدی کنه میگه نی نی بی ادبه ولی بعضی وقتها هم به بزرگترا میگه که من خجالت میکشم چجوری باید رفتار کنم یا به نظرتون کار بدی میکنه؟
|
|
|
|
مامان علی مرتضی 1394/01/25 - 09:29 |
|
سلام پسره من دوسالو یک ماهشه ،گاهی با پاش میزنه به بچه های بزرگتر از خودش ومیخنده،گاهی ی چیزی پرت میکنه به طرفشون واون چیز براش مهم نیست چیه پرت میکنه مثلا امروز یه تیکه آجر انداخت طرف دختر عمش وخورد به پیشونیش و انگار نه انگار چیزی شده بود ،هرچی براش توضیح میدادم که کار بدی کردی واوفش کردی فقط تایید میکرد وهیچی نمیگفت،ومن واقعا دیدم ی بچه ی دوساله رو نمیشه با حرف قانع کردودیشب که داشت با پا میزد به دختر عمش ومیخندید من بهش گفتم نه مامان اینکار بدیه ببین پای الهه اوف شده نازش کن ونازش کرد وبدون اینکه من ازش بخوام پای دختر عمه ی 6 سالشوبوس کرد ولی هنوز به رفتاراش ادامه میده وبا اینکه بارها بهش گفتم نرو توی توالت شیر آبو باز کنی علی رغم عصابانیت من بازم تا چشمودور میبینه میره توی توالت ومن روزی چندبار باید لباساشو بشورم ،گاهی که میبینم نیست تا میگمعلی مرتضی وزود از توالت میاد بیرون وچونمیدونم من از رفتن به توالتش عصبانی میشم یا پاشو میگیره میگه اووههه یا با خنده ولوس کردن خودش میپره بغلم.البته لگد زدنش من میدونم که بازیشه ومیخواد طرف مقابلو وادار به بازی کنه ولی کیه که درک کنه ،بهم بگید به این طور بچه ای با این سن میگن بی ادب ومن چکار کنم.البته پسرم با اینکه دوسالشه خیلی کارهای بزرگتر از سنش انجام میده ومطمئنم که هوش بالایی داره وهروقت میریم جایی اونقدر آروم که همه بهم میگن خوشبحالت فقط جاهای آشنا ی کنجکاوی میکنه.چقدر حرف زدم امیدوارم تونسته باشم منظورمو برسونم باتشکر
|
|
