کودکان لوس پرخاشگر می شوند

وقتی کودکان لوس در محلی منظم مثل مهد که قانون در آن وجود دارد، قرار می‌گیرند هیچ مشکلی ندارند و آنها را کودکانی خوب می‌شناسند اما همین کودک وقتی وارد خانواده گسترده می‌شود، چون والدین در مقام تربیتی نیستند، ریاست را برعهده می‌گیرند و برای پدر و مادر تعیین تکلیف می‌کنند. بچه‌ها در این خانه‌ها رفتارهای پرخاشگرانه و پرتحرک و لجبازانه نشان می‌دهند تا قدرت پدر و مادر را به چالش بکشند و با عدم فرمانبرداری و سرپیچی از دستورات و قوانین خانواده، قدرت آنها را تضعیف می‌کنند.
با این همه به اعتقاد دکتر میترا شوشتری یکی دیگر از روانپزشکان کودک بهتر است نگهداری کودکان زیر 3 سال به شخصی که توجه بیشتری به آنها دارند، سپرده شود. در این موارد مادربزرگ و پدربزرگ بهترین گزینه هستند. کودک در این سن باید احساس کند فقط یک فرد خاص مراقب اوست و دوستش دارد تا اعتماد به محیط در او رشد ‌کند.
در همین زمینه دکتر نسرین امینی یکی دیگر از روانپزشکان کودک می گوید: اگر مادر شاغلی که مجبور است هر روز از فرزندش دور باشد، به او تفهیم کند باید سرکار برود اما ساعت مشخصی برمی‌گردد، به کودک نشان می‌دهد که دنیا «امن» است اما مادری که برای پیشگیری از گریه کودک، پنهانی از او جدا می‌شود به فرزندش صدمه می‌زند. کودک می‌فهمد مادر دروغ می‌گوید و دنیا جای «امنی» نیست. جداشدن کودک از مادر با گریه، بهتر از جداشدن پنهانی مادر از اوست زیرا در حالت اول به هر حال کودک متوجه امنیت می‌شود. رفتار ما باید به‌گونه‌ای باشد که با واقعیت‌های زندگی هماهنگ باشد. «دلبستگی» باید وجود داشته باشد ولی «وابستگی» نه.
اما دکتر فربد فدایی روانپزشک می افزاید: با این که بهترین محیط برای پرورش کودک محیط خانه و نظارت مادر و پدر است ولی در صورتی که چنین امری به علت اشتغال والدین فراهم نباشد بهترین گزینه تربیت زیر نظر مادر بزرگ و پدر بزرگ است.
به گفته او آنها ضمن برآورده کردن وسایل رفاه جسمی نوه خود به نیاز عاطفی او نیز توجه می کنند و علاوه بر این کودک را با فرهنگ و آداب و رسوم مملکت خویش آشنا می سازند و بدین ترتیب کودک دیدگاههای نسل گذشته، احترام به سنتها و فرهنگ کشور خود را می آموزد و در کنار والدین خود آمیزه ای از نو جویی و هضم و دور اندیشی را فرا می گیرد.
وی تصریح می کند: اگر این گزینه در اختیار والدین نبود چاره ای جز سپردن به مهد ندارند که اگر چه دارای مزایایی است اما هیچ وقت نمی تواند نیازهای عاطفی کودک را مانند مادر برآورده کند.