حیوانات مثل ما انسان ها سخن نمی گویند؛ اما آن ها هم با یکدیگر حرف می زنند و گفت و گو می کنند. خدای مهربان، به آن ها هم امکاناتی داده است که با یکدیگر ارتباط برقرار کنند؛ البته شکل حرف زدن هر کدام از حیوانات با یکدیگر فرق می کند. هر حیوان به زبان خودش حرف می زند؛ مثلاً زنبور عسل وقتی گل تازه ای پیدا می کند، با حرکات مخصوص خود، وجود آن گل را به دوستانش خبر می دهد و با این حرکات حتی نوع آن گل و فاصلة آن تا کندو را نیز مشخص می سازد.
شکل دیگر حرف زدن حیوانات با هم، پخش بو در اطراف است؛ مثلاً وقتی مورچه ها و موریانه ها دشمن را نزدیک خود ببینند، با پخش بوهایی، به دیگر دوستانشان هشدار میدهند. یا با پخش بوهای مخصوصی، به همدیگر می فهمانند که حال ملکه چگونه است.
حتی همین صداهای به ظاهر بی ربطی که ما از حیوانات می شنویم، دارای معناهایی است که خود آن ها می فهمند. یکی از دانشمندان دربارة صدای غازها مطالعه کرده و این طور نتیجه گرفته است :
هنگامی که غازها پشت سر هم صدا می کنند یا هفت بار پشت سر هم می گویند : «قار»، یعنی مزاحم ما نشوید. ما این جا خوراکی داریم و وضع ما خوب است.
اگر فقط شش بار بگویند : «قار»، یعنی خوراکی در میان علفزار، ز یاد نیست. بگذارید کمی دیگر علف بخوریم و آهسته پیش برویم.
اگر پنج با «قار» بزنند، یعنی باید سرعت، کمتر شود.
اگر فقط سه بار «قار» بزنند، یعنی دقت کنید؛ آهسته تر.
اگر یک غاز بخواهد بفهماند که نمی خواهد بپرد، بلکه با حداکثر سرعت راه خواهد رفت، در میان صداهایش سه بار «قار» می زند، ولی این دفعه با صدایی بلندتر و تیزتر.
هنگامی که سگی نزدیک غازی می شود، غاز با یک صدای «ران» به دیگران هشدار می دهد که سگ نزدیک است.
پس می بینی که خدا حیوانات را هم از نعمت حرف زدن با یکدیگر بهره مند کرده است. ما گرچه می گوییم «حیوانات زبان بسته»، ولی این طور نیست که آن ها نتوانند با هم حرف بزنند.
جالب است بدانی که قرآن هم حرف زدن حیوانات را تأیید کرده است. در آیة 18 سورة نمل، به سخن گفتن مورچه ها با یکدیگر اشاره شده است؛ وقتی حضرت سلیمان وارد سرزمین مورچه خا شد، یکی مورچه به بقیة مورچه ها گفت : «به لانه های خود بروید تا سلیمان و لشگرش شما را پایمال نکنند.» قرآن این حرف مورچه را نقل کرده و در آیة 19 همان سوره، آورده است که سلیمان از سخن مورچه خنده اش گرفت.
خلاصه آنکه شاید در نظر ما، حیوانات لال و بی زبان باشند؛ اما آن ها نیز با هم نوعان خود حرف می زنند و حتی ذکر خدا هم می گویند.
برداشتی از سخنان استاد حیدری ابهری
