بیا در دو دقیقه، با هم به دور دنیا سفر کنیم و خیال کنیم که سوار بر یک هواپیما، میخواهیم یک بار دور کرة زمین بچرخیم.
اگر در این سفر خیالی، به ترکیه برویم، مادرانی را خواهیم دید که دست به سوی آسمان بلند کرده اند و برای فرزندان خود، به زبان ترکی دعا می کنند.
اگر به آلمان برویم، دختر بچه هایی را خواهیم دید که به زبان آلمانی، خدا را صدا می زنند و برای خوشبختی خودشان دعا می کنند.
اگر به کشورهای آفریقایی سفر کنیم، مردمان سیاهپوستی را خواهیم دید که با زبان ها و لهجه هایی که اصلاً نامشان را هم نمی دانیم، خدا را یاد می کنند و از او کمک می خواهند.
اگر به آمریکا برویم، پیر مردان زیادی را خواهیم دید که عصا زنان، به طرف خانه می روند و در همان حال، به زبان آمریکایی با خدا حرف می زنند.
اگر به هندوستان و پاکستان و افغانستان سفر کنیم، کشاورزان بسیاری را خواهیم دید که سر مزرعه، به زبان اردو با خدا سخن می گویند و برای پیشرفات کارشان، از او یاری می جویند.
و اگر از بالای دنیا به همه جای آن نگاه کنیم، هزاران مرد و زن و پیر و جوان را خواهیم دید که هر کدام به یک زبان، با خدا گفت و گو می کنند.
خدا درد دل همة انسان ها را می شنود و به تک تک حرف های آن ها توجه دارد. همة آدمها، بندة خدا هستند و برای خدا فرقی نمی کند که بندگانش با چه زبانی با او حرف بزنند. خدا، همة زبان ها و همة لهجه ها را می داند. آیا زبان همة صد و بیست و چهار هزار پیغمبری که در دنیا زندگی کرده اند و با خدا حرف زده اند، عربی بوده است ؟ نه، هزاران سال است که خداپرستان دنیا با زبان های گوناگون با خدا گفت و گو می کنند و هیچ پیامبری هم نگفته است که موقع سخن گفتن با خدا باید با او به زبان عربی حرف بزنید.
عزیزم ! فرزند پاک و با ایمانم ! گفت و گو با خدا زبان مخصوصی ندارد. تو نیز اگر بخواهی، می توانی به زبان فارسی یا ترکی یا انگلیسی هم با خدا حرف بزنی. خدایی که ما آدم ها را به وجود آورده و با علم و دانش خودش، جهان به این بزرگی را آفریده، به همة زبان ها آگاه است.
خدا، خدای همة انسان هاست. چه عرب، چه فارس، چه ترک، چه لر، چه آمریکایی، چه آسیایی، چه اروپایی، چه آفریقایی، چه سیاه، چه سفید، چه زرد، چه سرخ و چه به هر رنگ و نژاد دیگر؛ همگی بندة خدایند و آزادند با هر زبانی که دلشان می خواهد، با خدا حرف بزنند.
فقط نماز است که باید آن را عربی بخوانیم. قبل از نماز و بعد از نماز، می توانیم ساعت ها به زبان فارسی یا به هر زبان دیگری با خدا سخن بگوییم.
شاید دلیل عربی بودن نماز این باشد که مسلمانان، با نماز یک شکل خود، نشان دهند که با هم متحدند و همه، به یک خدا و یک پیامبر و یک دین ایمان دارند.
فرض کن اگر در جایی مثل خانة خدا در مکه، هر مسلمانی به زبان مادری خودش نماز میخواند، چه قدر زشت می شد. یا فرض کن اگر در نماز جماعت حرم امام ر ضا (ع) یا حرم حضرت معصومه (ع)، هر کسی بخواهد نمازش را به زبان و لهجة شهر و روستایش بخواند، چه قدر شکل بدی پیدا می کند؛ اما الان، همین عربی خواندن نماز یکپارچگی و اتحاد ما مسلمانان را نشان می دهد.
در ضمن وقتی ما نماز را عربی می خوانیم، آهسته آهسته، زبان عربی را هم یاد می گیریم. زبان عربی؛ زبان قرآن، نهج البلاغه، صحیفة سجادیه و زبان پیامبر عزیزمان است. اگر ما این زبان را یاد بگیریم، از قرآن کریم و سخنان پیامبر و امامان، بیشتر می توانیم استفاده کنیم.
پس اگر به هر دلیل، خدا از ما خواسته است که نمازمان را عربی بخوانیم، به این معنا نیست که او فارسی نمی داند؛ زیر قرآن می گوید : «خدا به هر چیزی آگاه است.» او همة زبان ها و لهجه ها را می داند و به غیر از چند دقیقة مربوط به نماز، در بقیة زمان ها، گفت و گو با خداوند به هر زبانی آزاد است.
برداشتی از سخنان استاد حیدری ابهری
